Παρέμβαση αναπήρων πολιτών

Κείμενο παρέμβασης του Άρη Ταστάνη
στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Τριαντάφυλλου:
«ΑΙΜΟΡΡΟΦΙΛΙΑ – ΑΙΜΑ – ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ – ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ»

Aγαπητοί φίλοι.
Αισθάνομαι πάντα μια αμηχανία κι ένα φόβο, ότι δεν θα καταφέρω να σας μιλήσω και να σας σκιαγραφήσω με αδρές πινελιές, τον συγγραφέα και αγωνιστή άνθρωπο, τον δικό μου φίλο Γ. Τ.

Δύο φορές,
είχα την τιμή να συμμετέχω στην παρουσίαση των βιβλίων του,
στην Άγρα της Λέσβου και να ζήσω μια μυσταγωγία πολιτισμού.
Μνήμης και οραματισμών για τον γενέθλιο τόπο μας.
Ξεχείλισε ελεύθερα το συναίσθημα, οι κοινές αγωνίες, τα πιστεύω μας, για τόπο και ανθρώπους.
Έλεγα τότε για το μνημειώδη δίτομο έργο του: «Η ΑΓΡΑ ΛΕΣΒΟΥ»,

((…συνεχίζει την λαμπρή παράδοση στα πλαίσια της νεότερης «ΑΙΟΛΙΚΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ» στα γράμματα και στις τέχνες, που οι δημιουργοί της, είχαν πάντα πρωταγωνιστή τον Άνθρωπο – Πολίτη, μέσα στα δρώμενα της κοινωνίας του…
Με το πνεύμα της ελευθερίας εν δράση, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής.
Ποτέ δεν υπήρξε ζυγαριά γι’ αυτή την έννοια. Στην κοινωνική – πνευματική – πολιτική, ιστορία του νησιού, από τα βάθη του χρόνου.
Μέσα στα βιβλία του Γ. Τ. εύκολα ο αναγνώστης διακρίνει με πόσο σεβασμό κι ανιδιοτέλεια, αντλεί τα στοιχεία της έμπνευσης από τις γάργαρες πηγές του λαϊκού πολιτισμού.
Με πόσο βάσανο κι άδολη αγάπη, για τον τόπο του και τους ανθρώπους σήμερα, μετουσιώνει τα προσωπικά βιώματα και οράματα, σε έργα τέχνης, που φέρουν κάτι από την ιδιαιτερότητα της ορεινής κοινωνίας.
Και βέβαια πάντα από το μετερίζι της αντίστασης και της ενότητας των απλών ανθρώπων, που συλλογικά προσπαθούν να φέρουν μια άλλη προοπτική στον τόπο τους…)).

2…
Γραμμένο με απέραντη αγάπη για την Άγρα, κατάφερε να διασώσει την ιστορική μνήμη, τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις του λαϊκού πολιτισμού. Τους αγώνες και τις θυσίες των προγόνων μας.
Καταγραφές σημαντικής αισθητικής αξίας που ο ιστορικός στο μέλλον θα σταθεί με σεβασμό, για ν’ αντλήσει γνήσιες πληροφορίες από την ορεινή κοινότητα.

Όλες τούτες οι ιστορικές – κοινωνιολογικές καταγραφές, είναι καρπός πολύπονου και πολύχρονου μόχθου.
Μαζί ιδωμένα με ρεαλισμό και γνώση της σημερινής πραγματικότητας.
Φωνή και γραφίδα ασυμβίβαστη, με όλο το κόστος, (θα το δούμε και στο σημερινό βιβλίο του) καταθέτει και επιμένει:

((… ο καθημερινός αγώνας για επιβίωση στην Άγρα, στο νησί μας, παντού στον κόσμο, είναι μια παράμετρος μόνο.
Προσπαθούν να μας πείσουν, ότι μόνο η οικονομική ανάπτυξη και ευμάρεια, αρκεί, για να ζούμε ευτυχισμένοι στο μικρόκοσμο μας.
Μας θέλουν πολίτες άβουλους, να καταναλώνουμε τα υλικά και πνευματικά αγαθά τους, δηλαδή τα σκουπίδια τους, χωρίς αντίλογο.
Να μεγαλώνουν τα παιδιά μας χωρίς κοινωνική συνείδηση. Με πρότυπα το κυνήγι του ατομικού πλουτισμού, με κάθε τρόπο.
Τον συμβιβασμό συνειδήσεων. Το ρουσφέτι. Τη σιωπή στην καταλήστευση του περιβάλλοντος. Την ξενοφοβία.
Τις ρατσιστικές συμπεριφορές επί των αδύναμων συμπολιτών μας.
Να είμαστε πάντα παθητικοί αποδέκτες, σε ότι βολεύει τους ελάχιστους που διαχειρίζονται μικρές και μεγάλες εξουσίες…)).

Στη σύνθετη σύγχρονη πραγματικότητα, οι έννοιες του πολιτισμού,
της κοινωνικής αλληλεγγύης, η δημοκρατία των πολιτών,
ο σεβασμός στον άνθρωπο,
το όραμα για ένα κόσμο της ειρήνης, της αλληλεγγύης, χωρίς πολέμους και φτώχεια, που οι άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη των λίγων, χτυπιούνται ανελέητα από τα διάφορα συμφέροντα…
Μπορεί το «φως που καίει», τώρα να τρεμοπαίζει, κάτω από την επέλαση της βαρβαρότητας, όμως τίποτα δεν έχει τελειώσει…

3..

Για το βιβλίο ΑΙΜΟΡΡΟΦΙΛΙΑ είδη έχουμε τις πρώτες θετικές αντιδράσεις, για το δύσκολο θέμα που αγγίζει.
Πιστεύω ότι ανιχνεύει άγνωστες καταστάσεις για τον απλό άνθρωπο που θέλει να μάθει.
Ντοκουμέντο. Βιωμένο από προσωπικές εμπειρίες. Κατάθεση ψυχής, που δεν συμβιβάστηκε με όσα σκληρά κι άδικα, έχει για τον ανάπηρο πολίτη η κοινωνική πραγματικότητα, χθες και σήμερα…

Δική μου πρόθεση είναι να προσεγγίσω τον συγγραφέα,
σαν ένα άτομο με αναπηρία, όπου δια μέσου της λογοτεχνίας,
δημιουργεί έργο με βάση τα βιώματά του.
Τα πράγματα είναι απλά, αλλά είναι και σύνθετα.
Θα μπορούσα να σας αναφέρω δεκάδες ονόματα, απ’ όλο τον κόσμο, που κατάφεραν να ξεπεράσουν τα ψηλά τοίχοι του αποκλεισμού και να διαπρέψουν με το ταλέντο τους, στα γράμματα και στις τέχνες.
Από τον Όμηρο, ως τον μεγαλύτερο σήμερα αστροφυσικό,
Στίβεν Χόκινγκ, πάντα κατά περίπτωση,
άφησαν τα σημάδια τους στις εποχές που έζησαν.

Όμως παράλληλα με αυτούς, τους πιο επιφανείς, ας πούμε,
υπήρχαν και υπάρχουν, εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι που βιώνουν την αναπηρία, χωρίς πολλές ελπίδες διεξόδου.
Σε κάθε μορφή κοινωνίας, ποτέ το «διαφορετικό» άτομο, είτε από άγνοια, προκατάληψη, στερεότυπες πατερναλιστικές αντιλήψεις, δεν έγινε αποδεκτό, εύκολα…
Μόνο τον πόνο, το φόβο, την καταφρόνια, την αναλγησία,
τον φαρισαϊσμό, την καταπάτηση των δικαιωμάτων του,
τους Καιάδες,
και τον οίκτο, έχει στην πικρή πορεία της ζωής του.
Γράφει χαρακτηριστικά στο «ΓΑΛΑΖΙΟ ΒΙΒΛΙΟ» ο Στρατής Μυριβήλης : «…ο οίκτος είναι τα περιττώματα των καλοταϊσμένων ανθρώπων…».
Λόγος διαχρονικός, αλλά πάντα επίκαιρος.
Που χαρακτηρίζει και την εποχή μας.

4…

Ο Γ. Τ. έχοντας βιώσει από παιδί,
όλες τις αρνητικές καταστάσεις, γύρω από την δική του ιδιαιτερότητα,
στο Γολγοθά της ελληνικής πραγματικότητας, που ελάχιστα έχει βελτιωθεί, θα δώσει από το περίσσευμα της ψυχής του, το παρόν, δίπλα μ’ εκείνους που αγωνίζονται κι αρνούνται να υποταχθούν σε μια ζωή, χωρίς δικαιώματα κι ελπίδες, πίσω από τα ψηλά τείχη του κοινωνικού αποκλεισμού.

Το ταλέντο του έμφυτο. Με λογοτεχνικό λόγο μετουσιώνει σκέψεις, ιδέες, οράματα, σε κείμενα με αξιόλογη αισθητική αξία.
Βαθιά ενδοσκόπηση. Μελέτη, αρχειακή έρευνα, κριτική ματιά στη ρέουσα πραγματικότητα.

Αλλά υπάρχει και το άλλο επίπεδο, όπως προείπα.
Είναι από πιο μετερίζι στέκεσαι σαν πολίτης και πολεμάς για τις ιδέες και τα οράματά σου.
Έτσι όπως θεωρητικά τα καταγράφεις στα κείμενά σου.

Ζούμε σε πόλεις, χωριά και γειτονιές, άγονες, χωρίς ευαισθησία, φαντασία και σύγχρονη αντίληψη για τα προβλήματα των αναπήρων συνανθρώπων μας.
«…όσο κι αν ο λάκκος σου βαθύς,
μόνος εσύ με νύχια και δόντια,
προσπάθησε να βγείς…» ΚΏΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ

5…

Το μόνος, ο Γιάννης κατάφερε να το κάνει, μαζί…
Εύκολα διακρίνεται η ουμανιστική θεώρηση της ζωής και των καταστάσεων που διαμορφώνουν την αρνητική εικόνα.
Δεν άφησε ποτέ τη σωματική αναπηρία του, να αποτελέσει εμπόδιο στη διατύπωση της σκέψης ελεύθερα.
Στη συμμετοχή του στην κοινωνία και τα δρώμενα της.
Στον αγώνα για επιβολή και της άποψης των αποκλεισμένων.
(( Ότι η ζωή μας, μπορεί να είναι το ίδιο δημιουργική για όλους,
χωρίς διακρίσεις και φραγμούς…)).

Κάποτε είχαμε ανάψει ένα τσιγάρο με τον Γιάννη, στα βράχια της Καριανής, Αύγουστο με πανσέληνο και μοιράστηκα μαζί του ένα απόσπασμα από γραφτό του αξέχαστου λυρικού βάρδου ΤΑΣΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ, ακριβώς για ένα νέο λογοτέχνη που έκανε τα πρώτα δειλά βήματά του.

«…από πολύ μικρός ένιωσε τον κοινωνικό αποκλεισμό, τον πόνο, την μοναξιά, την αδιαφορία πολιτείας – κοινωνίας για τα «διαφορετικά» άτομα… Μέσα στους απέραντους δρόμους της λογοτεχνίας, κατάφερε να συνειδητοποιήσει γιατί υπάρχει φτώχια, καταπίεση, εκμετάλλευση, ρατσισμός, καταπάτηση ατομικών δικαιωμάτων…
Και στάθηκε με την πλευρά των καταπιεσμένων, των καταφρονεμένων, των ασυμβίβαστων, των ανθρώπων της εργασίας και της κοινωνικής απελευθέρωσης, που υπάρχουν κι αγωνίζονται με αξιοπρέπεια, πέρα από τις ολοφώτεινες, αλλά άψυχες βιτρίνες στις πολιτείες της οικουμένης…».

6…

Χωρίς άλλα περιττά, έτσι συγκεκριμενοποιείται σήμερα, το δικό του στίγμα σαν δημιουργού..
Πιστεύω είναι πολλαπλά δυσκολότερος ο καθημερινός αγώνας για παραγωγή λόγου και έργου, με ρεαλισμό, κατανόηση, χωρίς αντιπαροχές για όσα συμβαίνουν γύρω.

Ο αποκλεισμός σπάνια ευννοεί την πνευματική ανάταση εκείνων που αγωνίζονται σκληρά, ανάμεσα στην αδυναμία και την φθορά του σώματος, να υπάρχουν με την ιδιαιτερότητά τους, να σταθούν δίπλα στους συνοδοιπόρους των παθών και των ονείρων τους…

Επίπονα αναζητείτε μια άλλη, εντελώς διακριτή φυσιογνωμία παρέμβασης, συμμετοχής, με αριστερή οπτική και συλλογικότητα.
Για να κερδισθούν καλύτερες θέσεις στην κοινωνική ζωή και για μας που υπάρχουμε σαν πολίτες Β΄ κατηγορίας.

Πιστεύουμε σε άλλες δράσεις.
Πρωτότυπες, με δυναμική παρουσία «ρήξης» στην ανάδειξη μιας άλλης κουλτούρας. Κινηματική – διεκδικητική – καταγγελτική – για όσα συμβαίνουν στη Μέριμνα – Περίθαλψη – αποκατάσταση – επανένταξη.
Ριζοσπαστική, ενάντια στον κοινωνικό αποκλεισμό.
Στον ρατσισμό. Στην ιδιωτική φιλανθρωπία. Στην κοινωνική απάθεια…

Εμείς, έστω οι λίγοι, δεν θα παρατηθούμε από αυτές τις απελευθερωτικές ιδέες – αξίες, για ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας και να υπάρχουμε σε ανοιχτές πόλεις με αξιοπρέπεια…

Η κατάκτηση της Αυτογνωσίας, είναι καθημερινή λειτουργία.
Για να ξεπεραστεί η μοιρολατρική αντιμετώπιση του προσωπικού αδιέξοδου.
Να γιγαντώνεται η άρνηση στην ελεημοσύνη, αυτό το χυδαίο αντίδοτο στις καταπατήσεις των αναφαίρετων δικαιωμάτων…

7…

Την κοινωνία της κατανάλωσης και της εικονικής πραγματικότητας, ελάχιστα απασχολεί, αν θα επιβιώσουν με αξιοπρέπεια οι ευπαθείς ομάδες πολιτών που χρίζουν προστασία και μέριμνα.
Τα ψηλά τείχη του κοινωνικού αποκλεισμού, παραμένουν αλώβητα.

Παρά τις διακηρύξεις, τις απόπειρες νομοθετικών αλλαγών. Την ρητορεία για τις καθυστερημένες κι αναχρονιστικές αντιλήψεις, ανθούν οι προσωπικοί καιάδες, οι χωματερές ανθρώπων – (τα λεγόμενα ευαγή ιδρύματα). Η διαπλοκή των επιδομάτων της ντροπής. Η σπέκουλα από τους επιτήδειους εμπόρους πρόνοιας κ.λ.π.

Μόλις χθες, είχαμε την Τρίτη του Δεκέμβρη, ημέρα αφιερωμένη στους ανθρώπους με αναπηρία.
Δεν μηδενίζουμε όσες προσπάθειες γίνονται για να εναρμονισθούμε με τη νομοθεσία και την πρακτική αντιμετώπιση, βελτίωση της ζωής των 30 εκατομμυρίων πολιτών στην ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (πριν την τελευταία διεύρυνση).

Αλλά τα άτομα με ειδικές ικανότητες. Οι ήρωες της ζωής.
Οι νικητές της αναπηρίας, έχουν κουραστεί από την βαρύγδουπη χρήση των παραπάνω συγκινησιακά φορτισμένων όρων.
Των ανέξοδων κι όλας…
Στο παραμικρό δεν μπορούν να συγκαλύψουν την ελλειμματική κοινωνική πραγματικότητα, που η μεγάλη πλειονότητα, πάνω από 900 χιλιάδες πολίτες, βιώνουν σε εχθρικές δομημένες κοινότητες…

8…

Πριν από μήνες, δόθηκε στη δημοσιότητα, από την διακομματική επιτροπή της Βουλής, Έκθεση, που αναδεικνύει με εύγλωττο τρόπο, τι αντιμετωπίζει το 1/10 του πληθυσμού της χώρας.

Τεράστια ελλείμματα σε όλα τα επίπεδα.
Στην εκπαίδευση – αποκατάσταση – υγεία – προσβασιμότητα – μέριμνα – απασχόληση – επανένταξη - .
Όλα συνδεδεμένα σε σημαντικό βαθμό, με την απουσία στη χώρα ενός φορέα, που θα συντονίζει τις αναπηρικού περιεχομένου δράσεις και πολιτικές, καθώς 6 υπουργεία ασχολούνται με επικαλυπτόμενες αρμοδιότητες…

Πάνω από 900 χιλιάδες συμπολίτες μας, χώρια οι ηλικιωμένοι που χρήζουν προστασία και μέριμνα, καθημερινά βιώνουν τον αποκλεισμό και ότι άλλο συνεπάγεται γι’ αυτούς.
Είναι άνθρωποι Β΄ κατηγορίας.
Στερούνται πρόσβαση στην εκπαίδευση. Στην αγορά εργασίας. Στα δρώμενα της πόλης τους.
Διέπονται αυτοί και οι οικογένειες τους, από καθεστώς ανασφάλειας. Ρατσιστικών συμπεριφορών. Κοινωνικής και κρατικής αναλγησίας, με το μέλλον τους δυσοίωνο κι αβέβαιο.

Όταν 8 στους 10 είναι εκτός εργασίας.
Όταν από τους 180 χιλιάδες, μόνο 10 χιλιάδες είναι εντός του εκπαιδευτικού συστήματος. Γνωρίζουμε όλοι πόσο προβληματικά λειτουργεί η ειδική εκπαίδευση.
Όταν υπάρχουν 200 δημόσιες κλίνες αποκατάστασης κι απαιτούνται το ελάχιστο 2.000 χιλιάδες.
Όταν υπάρχουν περίπου 30 χιλιάδες παιδιά με αυτισμό και μόνο 500 φιλοξενούνται σε ειδικά κέντρα.
Τα 6 ΚΑΦΚΑ και τα 24 ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ υπολειτουργούν.
Όχι από έλλειψη πόρων, αλλά από τις εμπλοκές τοπικών κομματικών παραγόντων που νέμονται την εξουσία. ( βοά ο τύπος από τέτοια παραδείγματα).

9…
Γνωστά τα χάλια στην ψυχιατρικής μεταρρύθμισης – αποασυλοποίησης.
Για το απαξιωμένο ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ, και όλο το σύστημα γύρω από το ΑΙΜΑ, οι ειδικοί απόψε έχουν το λόγο…
Όταν 4 χιλ. νέοι παραπληγικοί κάθε χρόνο προσθέτονται στον καιάδα, εξ αιτίας της απουσίας πολιτικής πρόληψης των τροχαίων και αποκατάστασης…
Όταν έχουμε τα χαμηλότερα επιδόματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Όταν η διαφθορά στην παροχή βοηθητικών οργάνων, έχει γίνει καθημερινή κατάσταση διαφθοράς στους οργανισμούς υγείας – πρόνοιας, για να πλουτίζουν, υπάλληλοι, γιατροί, και εταιρείες…
Όταν το κράτος δεν τολμά να επέμβει στις λεγόμενες : «Αποθήκες ψυχών», κρατικά, ιδιωτικά θεραπευτήρια – γηροκομεία…
Όταν… πολύ μακρύς ο κατάλογος με αναφορές και επισημάνσεις της Επιτροπής. Η πραγματικότητα όμως είναι ακόμη πιο αμείλικτη….

Με λόγια, υποσχέσεις, με πασαρέλες ιδιωτικής φιλανθρωπίας, με τηλεμαραθώνιους, οι καιάδες του αποκλεισμού, της φτώχειας, της προκατάληψης, της άγνοιας, της αδιαφορίας, δεν γκρεμίζονται.

Τα αυτονόητα κοινωνικά δικαιώματα, είναι και Συνταγματική υποχρέωση της πολιτείας. Θεωρούμε πως η λογική της εμπορευματοποίησης, ειδικά στον τομέα υγείας – πρόνοιας, αποτελούν στίγμα για τον πολιτισμό μας…
Κανένας δεν μπορεί να εμπορευματοποιεί τον ανθρώπινο πόνο!

Απλά, κάθε φορά που έρχονται στην επικαιρότητα τα προβλήματα των ΑΜΕΑ, και περισσέψουν τα κροκοδήλεια λόγια στις φωτισμένες εξέδρες, κυκλοφορούν κι ανέκδοτα.
Τωρινό παράδειγμα η ΚΑΡΤΑ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ.
Νέο σύστημα ταξινομήσεις - αξιολόγησης της αναπηρίας.
Το κλειδί για τον παράδεισο, που αυτοί ονειρεύονται για μας…
Εξαγγέλθηκε το 2005. Θα εφαρμοζόταν το 2006. Στην καλύτερη περίπτωση πάμε μετά το 2008.

10…

Ο Γιάννης Τριαντάφυλλου, με τα βιβλία του, κρατά άσβεστη την αισιοδοξία της ελπίδας, ότι τα τείχη της δικής μας Ιεριχούς, μπορούν έστω μια ακόμη φορά να ξαναγκρεμιστούν…

Ο ποιητής ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ, αναρωτιέται:
((.. Από μας ποιός θα τολμήσει να μιλήσει,
για τα πρόσωπα που ζουν αποκλεισμένα,
πίσω από χιλιάδες πόρτες,
παράθυρα και κάστρα.
Που τα χτυπούν οι θάλασσες,
τα όνειρα και τ’ άστρα…))

Mε βιωμένη γνώση μέσα στην πραγματικότητα της δύσκολης πορείας του,
ο Γιάννης είναι ακόμη ένας που τολμά.
Να μιλήσει, να γράψει, να καταγγείλει, να οραματιστεί…

Τελικά ο πολίτης με αναπηρία, είναι δυστυχισμένο άτομο,
λόγω της αναπηρίας του,
ή λόγω του ότι ζει σε μια κοινωνία που προβάλλει πάνω του όλη τη δυστυχία της;
Τον θεωρεί κατώτερο. Διαφορετικό ή απλά βάρος.
Κάποιοι πρέπει να λογοδοτήσουν, γιατί η προσβασιμότητα στην πόλη και στη ζωή, μόνο πίκρα προκαλεί;
Γιατί δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στον πολιτισμό και στην ψυχαγωγία, με την δική του αυτονομία;
Γιατί φιλάει κατουρημένες ποδιές για να μπει στην αγορά εργασίας;
Γιατί οι νόμοι σχετικά με την αναπηρία δεν εφαρμόζονται;
Γιατί γλύφει τα ξεροκόμματα που του πετάει η ιδιωτική φιλανθρωπία;
Μήπως βολεύεται με το εξευτελιστικό επίδομα που παίρνει;
Πόσα «Κωσταλέξια» άραγε υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα;

11…
Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν ζουν το «αμερικανικό» όνειρο.
Θέλουν να συμμετέχουν ενεργά στην κοινωνία.
Δεν αρκούνται στον οίκτο, της λογικής των ελληναράδων.
Όσο δεν αντιδρούμε όλοι μαζί, το κράτος θα συνεχίζει να διαφημίζει τους «πρωταθλητές» της ζωής.
Όμως ο σεβασμός στην διαφορετικότητα, θα παραμένει κενή λέξη, που δεν εφαρμόζεται.

Αν τ’ ανθρώπινα δικαιώματα, παντού στον κόσμο, λίγο – πολύ, απαξιώνονται και καταπατούνται,
τα δικαιώματα εκείνων που τους έτυχε να βιώνουν την αναπηρία τους, στον τόπο μας, δύο φορές περισσότερο καταπατούνται.

Είμαστε άνθρωποι και οι ανάγκες μας δεν είναι ειδικές!
Είναι ανθρώπινες…

Ευχαριστώ για την υπομονή σας…