Παρέμβαση αναπήρων πολιτών

«Τέλος ιστορίας» προτείνουν οι δισεκατομμυριούχοι (και) για τις διεκδικήσεις των ευπαθών κοινωνικών ομάδων

Με αφορμή πρόσφατες ενέργειες του Μπιλ Γκέιτς, του Γουόρεν Μπάφετ και άλλων δισεκατομμυριούχων που δώρισαν μεγάλα χρηματικά ποσά σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς,
μιά ευρύτατη συζήτηση έχει ξεκινήσει στην υπερατλαντική ”σύμμαχο” για την έννοια και τον ρόλο της φιλανθρωπίας στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο την περίοδο
όξυνσης της οικονομικής κρίσης.

Οι βασικοί άξονες της συζήτησης αυτής έχουν δημοσιοποιηθεί/“περάσει” μέσω έγκριτων ΜΜΕ και στην ελληνική κοινή γνώμη, ως εκ τούτου κρίνεται ως ενδιαφέρουσα
η έστω στοιχειώδη αξιολόγησή τους.

 Από την πρώτη ύλη των σχετικών δηλώσεων, επιχειρημάτων, εκτιμήσεων και λοιπών στοιχείων που δημοσιεύονται , σταχυολογούμε τις πλέον ενδεικτικές περιπτώσεις.
Επί της ουσίας, αναδημοσιεύουμε τις δηλώσεις επί του θέματος των φερόμενων ως ειδικών από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Στέισι Πάλμερ, εκδότρια της έντυπης έκδοσης του Chronicle of Philanthropy : «Θα είναι κάτι πολύ σημαντικό για τους πλούσιους να μπορούν να πουν ‘δωρίζω
τόσα λεφτά όσα ξοδεύω με τόσους άλλους τρόπους’. Η ξεκάθαρη πίεση στις ελίτ του χρήματος βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα και τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα δείχνουν
ότι υπάρχει μια τάση. Εκείνοι που έχουν αρκετά χρήματα για να δωρίσουν αλλά δεν έχουν μέχρι σήμερα σκεφτεί κάτι τέτοιο, πιθανόν να εμπνευστούν από τις
πράξεις του Γκέιτς και του Μπάφετ.»

Πάτρικ Ρούνεϊ, διευθυντής του Κέντρου Φιλανθρωπίας του πανεπιστημίου της Ιντιάνα : «Θα ήταν αφελές να σκεφτούμε ότι κανείς δε νοιάζεται για την προσοχή
που ελκύουν τέτοιες πράξεις. Δεν θα ήταν όμως κακό αν η φιλανθρωπία αναδεικνυόταν σε κάποιου είδους σύμβολο status, περισσότερο σημαντικό από το αυτοκίνητο
που οδηγείς ή την περιοχή που ζεις και τον αριθμό τετραγωνικών μέτρων της οικίας σου».

Μπράντφορντ Σμίθ, πρόεδρος του Foundation Center : «Ο πραγματικός τρόπος μέτρησης του πλούτου θα πρέπει να είναι η γενναιοδωρία εκείνων που τον κατέχουν.
Αν η φιλανθρωπία πραγματικά αναδειχθεί σε νέο σύμβολο status των πλουσίων θα είναι πολύ πιο χρήσιμο για τη βελτίωση του κόσμου, από την αγορά τσαντών Gucci».

Πολ Σέρβις, διευθυντής του Κέντρου για τον Πλούτο και την Φιλανθρωπία, του κολλεγίου της Βοστόνης: «Η φιλανθρωπική πράξη εντάσσεται όλο και περισσότερο
στην οικονομική ζωή των κατόχων πλούτου. Οποιαδήποτε πράξη βοηθά το κοινωνικό σύνολο και την κοινότητα μπορεί να αναδειχτεί σε σύμβολο status».

Ρόμπερτ Φράνκ, αρθρογράφος της Wall Street Journal: «Τα σκάφη, τα ιδιωτικά αεροπλάνα, οι πολυτελείς εξοχικές κατοικίες ανήκουν στο παρελθόν. Το να είσαι
όμως τόσο πλούσιος και γενναιόδωρος ταυτόχρονα ώστε να συμμετέχεις στην πρωτοβουλία του Γκέιτς, μπορεί σύντομα να αναδειχθεί στο κατεξοχήν σύμβολο status,
στις ΗΠΑ αλλά και εκτός».

Πριν προχωρήσουμε στην στοιχειώδη αξιολόγηση των παραπάνω, δύο λόγια για την “πρωτοβουλία Γκέϊτς” στην οποία αναφέρεται ο Ρόμπερτ Φράνκ. Οι Γκέϊτς και Μπάφετ
(δισεκατομμυριούχος επενδυτής) λοιπόν, συνέστησαν την πρωτοβουλία “Ενδειξη Φιλανθρωπίας” η οποιά αιτείται στους αμερικανούς δισεκατομμυριούχους να δωρίζουν
τον μισό τουλάχιστον πλούτο τους έστω μετά θάνατον. Ηδη στην “Ενδειξη Φιλανθρωπίας” μετέχουν 40 μέλη της αμερικάνικης οικονομικής ελίτ.

Αξιολογούμε : 

Καταρχάς, η εκτίμηση/προτροπή των “ειδικών” περί ανάδειξης της φιλανθρωπικής πρωτοβουλίας σε σύμβολο status αποτελεί “κενό γράμμα”. Πάντα η φιλανθρωπική
πρωτοβουλία υπήρξε (και αξιοποιήθηκε ως) σύμβολο status, και ως τέτοιο εξακολουθεί και στις μέρες μας να υπάρχει και αξιοποιείται.

Επί της ουσίας, η προτροπή για ανάδειξη των όσων η πρωτοβουλία Γκέϊτς – Μπάφετ προτείνει ως νέα άποψη/ιδεολογία των κατόχων πλούτου, συνιστά σκοταδισμό
και επιστροφή σε αντιλήψεις μακρινών αιώνων. Η δωρεά έστω μετά θάνατον παραπέμπει στον ορθόδοξο χριστιανικό δογματισμό περί συγχώρεσης των κριμάτων των
πλουσίων αν έμπρακτα μετανοήσουν “ενώπιον του θεού” , η δε ποσόστωση (minimum το ένα δεύτερο του πλούτου) προσομοιάζει στην χαρακτηριστική ρήση περί του
κατόχου των δύο χιτώνων που υποχρεούται να δωρίσει τον έναν. Ας μας επιτραπεί στο σημείο αυτό ένας μικρός αστεϊσμός: Επειδή δεν μιλάμε για ρουχισμό δύο
κομματιών που μόνο στα δύο μπορεί να μοιραστεί αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση για δισεκατομμύρια, γιατί άραγες δεν προτείνεται στους κατόχους πλούτου
η δωρεά minimum των δύο τρίτων ή των τριών τετάρτων του πλούτου τους; Δεν επεισερχόμαστε στο τι μπορεί με όρους οικονομικούς και νομικούς (όχι μόνο αυτούς
που ισχύουν σήμερα αλλά και αυτούς που ανά πάσα στιγμή μπορούν να ισχύσουν προς εξυπηρέτηση αυτών που τους θεσπίζουν) να σημαίνει η δωρεά μετά θάνατον,
διότι και οι αστεϊσμοί έχουν τα όριά τους. 

Επιστροφή στην σοβαρότητα: Η μεταφορά μέσω διαφόρων “ειδικών”, πρωτοβουλιών όπως η συγκεκριμένη ως “προς συζήτησιν” , αλλά και η έμμεση πλην σαφής ανάδειξη
της εξίσωσης φιλανθρωπία ίσον γενναιοδωρία ίσον υπηρεσία στο κοινωνικό σύνολο ίσον σύμβολο status, μπορεί να είναι πειστική σε κάποια οπισθοδρομικά κομμάτια
της αμερικάνικης κοινής γνώμης, πλην όμως δεν μπορεί να έχει την παραμικρή επιρροή στους στοιχειωδώς προοδευτικά σκεπτόμενους. Το ευρωπαϊκό κεκτημένο της
σκέψης ( ας μην το συγχέουμε με την ενίοτε κραυγάζουσα περί του αντιθέτου πράξη) , έχει εδώ και κάμποσες δεκαετίες ενοχοποιήσει ως αντιδραστικές/οπισθοδρομικές
τις απόψεις που “θέλουν” τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες αντικείμενα φιλανθρωπίας του οποιουδήποτε και υπό την οιαδήποτε εκδοχή “καλών προθέσεων”. Η φιλανθρωπία
κρίνεται απαράδεκτη ως κοινωνικό ζητούμενο, η προοδευτική σκέψη αντιλαμβάνεται ως μοναδικό αξιοπρεπή κοινωνικό ρόλο των λεγόμενων ευπαθών κοινωνικών ομάδων
αυτόν του ισότιμου υποκειμένου δικαιωμάτων. Ο σκοταδιστικός ψευδορεαλισμός των άγριων καιρών μας δεν μπορεί να παράξει νέα σκέψη, παρά μόνο να αναπαράξει
τις πλέον παρωχημένες. Οι έχοντες δύο ή και δύο χιλιάδες χιτώνες , όσο και για όσο μπορούν ας τους χαίρονται ...

http://www.enet.gr