Παρέμβαση αναπήρων πολιτών

Η ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΙΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΕΣ (ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ) ΓΡΑΜΜΕΣ

Η διεκδίκηση ισότιμης άσκησης θεμελιωδών κοινωνικών δικαιωμάτων για τους ανθρώπους με αναπηρία που αγωνίζονται για κοινωνική ένταξη σε κοινωνικά περιβάλλοντα
εθισμένα στην παρεμπόδιση, δεν υπόκειται σε διαχωρισμούς συνόρων, τειχών, πράσινων ή άλλου χρώματος φραγμών/γραμμών. Η κοινωνική συνθήκη της αναπηρίας
ενώνει τους ανθρώπους σε ότι αφορά την αντίληψη του περιττού.

Τους ενώνει απελευθερωτικά μπολιάζοντας τους κωδικούς των κυττάρων με την πλέον βαθιά της
ανθρώπινης σοφίας αρχή και αλήθεια. Η οποία κραυγάζει διεκδικώντας πρόσβαση στην αλλιωμένη αντίληψη των πολλών,  ότι ουσιαστική σημασία στον κόσμο αυτό
έχουν όσα ενώνουν τους ανθρώπους και όχι όσα τους διαχωρίζουν.
Με την βοήθεια της εκλεκτής δασκάλας γνώστριας της τουρκικής γλώσσας Ειρήνης Καφατάρη, ήρθαμε σε επαφή με δυό σημαντικούς τουρκοκύπριους με κινητική αναπηρία.
Ανθρωποι της ποίησης και οι δύο , μιλούν από ψυχής μέσα από τα ποιήματά τους  για την αίσθηση αποκλεισμού και την αντίληψη του περιορισμού που βιώνουν
στην πέραν της πράσινης γραμμής πλευρά. Η  γραφή τους δεν είναι μηνυματική, δεν είναι πολιτική, μηνυματική και πολιτική όμως είναι η αλήθεια που εμπεριέχει.
Το βήμα σε αυτούς. Τα δυό πρώτα ποιήματα αποσπάσματα των οποίων δημοσιεύουμε – ΑΝΑΠΗΡΙΚΗ ΚΑΡΕΚΛΑ και  ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ οι τίτλοι τους  – υπογράφονται
από τον 46χρονο σήμερα Mustafa Celik, ενώ το τρίτο – με τον τίτλο ΤΟΙΧΟΣ – από τον κατά οκτώ χρόνια νεότερό του Orkun Bozkurt. Να σημειώσουμε ότι πέραν
των διακρίσεών τους στην ποίηση και ευρύτερα στην λογοτεχνία (με πληθώρα τιμητικών βραβεύσεων) οι κύριοι Celik και Bozkurt πρωταγωνιστούν στην δύσκολη
και υπό αντίξοες συνθήκες εξελισσόμενη προσπάθεια στα κατεχόμενα για ανάπτυξη του αθλήματος της καλαθοσφαίρισης σε τροχήλατη καρέκλα (wheelchair basketball). 

TEKERLEKLİ SANDALYE – ΑΝΑΠΗΡΙΚΗ ΚΑΡΕΚΛΑ

Πίστεψε ότι
δεν είναι τόσο δύσκολο όσο νομίζεις
μια ζωή πάνω σε μια αναπηρική καρέκλα
δεν είναι το άτομο αυτό που είναι εξαρτημένο
είναι η καρέκλα
αυτή που δεν είναι και τόσο άνθρωπος
που δεν μπορεί να κατευθύνει τα πόδια
τριγυρνά κάθε μέρα ανάμεσα μας
το μυαλό της στα πόδια της
κι όμως και σαράντα φορές να έρθω στον κόσμο
σύμφωνος θα είμαι σε κάθε ταξίδι της
αντί το μυαλό να είναι συνδεδεμένο με τα πόδια
να είναι το μυαλό ενός ανάπηρου σώματος
που μπορεί να εξουσιάζει την καρέκλα του

                                                                                                                            
SEVGİ SAVAŞÇILAR – ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
 
«Στον επιστήθιο φίλο μου»
 
Τι δεν χάσαμε εμείς
σ’αυτό τον πόλεμο
εκτός από ο ένας τον άλλο
 
Σώπασαν
αυτοί που ρίχνουν τις πιο ανελέητες πολεμικές κραυγές
στις πλατείες του πολέμου
ολόιδιοι
αυτοί που έσπασαν το τζάμι την κορνίζα
αυτοί που ανέτρεψαν
φοβισμένα παιδιά
άφωνοι
 
DUVAR- ΤΟΙΧΟΣ

μπροστά μου τοίχος...
πόρτα κλειδωμένη
δεν μπορώ να ανοίξω!

στα δεξιά μου τοίχος...
κισσός
που φτάνει μέχρι τον ουρανό
δεν μπορώ να βγω!

στα αριστερά μου τοίχος...
παράθυρο
με σιδερένια κάγκελα
δεν μπορώ να κοιτάξω!
 
πίσω μου ανοικτά...
το να γυρίσω
σημαίνει να τα παρατήσω
δεν μπορώ να γυρίσω!

 
Το καταληκτικό σχόλιό μας : Τα πανανθρώπινα μηνύματα της ισοτιμίας και της συναδέλφωσης που αναδεικνύονται μέσα από την δουλεμένη σκέψη των δυό τουρκοκυπρίων
κινητικά αναπήρων λογοτεχνών, μπορούν  και πρέπει να συναντηθούν πάνω στην πράσινη γραμμή με την αντίστοιχα βαθιά κουλτούρα που κουβαλούν δεκάδες ελληνοκύπριοι
με κινητική αναπηρία, διεκδικητές επί χρόνια του δικού τους ρόλου/μεριδίου ισοτιμίας στην από δω “ελεύθερη” πλευρά. Και θα ταν χρήσιμο να γίνει σύντομα
κάτι τέτοιο, διαδραματίζοντας ευρύτερο ρόλο καθοδηγητικό στην εξελισσόμενη επί χρόνια προσπάθεια να αποκτήσουν σημασία αυτά που ενώνουν και όχι αυτά που
χωρίζουν (στην πολιτική γλώσσα, να εμπεδωθεί κουλτούρα λύσης). Υπό αυτή την έννοια παραθέτουμε αμέσως παρακάτω τα ενδεικτικά βιογραφικά των κυρίων Celik
και Bozkurt , στην διάθεση κάθε (πιθανώς) ενδιαφερομένου.

Mustafa Celik : Γεννήθηκε στο χωριό Βατυλή της Κύπρου το 1964.  Τέλειωσε το δημοτικό σχολείο της Βατυλής και φοίτησε στο Türk Maarif Koleji.
Μετά το Λύκειο ρίχτηκε στη βιοπάλη.  Από το 1984 εργάζεται στη Τουρκοκυπριακή Κεντρική Τράπεζα, στην κατεχόμενη Λευκωσία.
Το 1982 εξαιτίας αυτοκινητιστικού ατυχήματος που είχε είναι παραπληγικός, χρήστης  αναπηρικής καρέκλας.  Είναι ένας από τους ιδρυτές του Τουρκοκυπριακού
Συνδέσμου Παραπληγικών στην κατεχόμενη Λευκωσία, καθώς και πρόεδρος της Αθλητικής Ομοσπονδίας Αναπήρων στα κατεχόμενα.  Είναι ποιητής και συνάμα αθλητής
των ειδικών αγώνων καλαθόσφαιρας για παραπληγικούς.  Έχει τρεις ποιητικές συλλογές «Özlem» (1984), «Çağrı» (1994) και «Sesizliğim» (2001).

 
Orkun Bozkurt
 
Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1972.  Γιος του γνωστού Τουρκοκύπριου ποιητή İsmail Bozkurt.  Ο Orkun από τη γέννηση του είναι χρήστης αναπηρικής καρέκλας. 
Τελείωσε το δημοτικό σχολείο και το Λύκειο Namık Kemal στην κατεχόμενη Αμμόχωστο.  Μετά το λύκειο άρχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική, την οποία άφησε ένεκα
δυσκολιών πρόσβασης που αντιμετώπιζε.  Από τότε αφοσιώθηκε στη συγγραφή.  Άνοιξε ένα βιβλιοπωλείο και δραστηριοποιήθηκε σε οργανώσεις (NGOs), όπως τον
Τουρκοκυπριακό Σύνδεσμο Παραπληγικών στην κατεχόμενη Λευκωσία.

Για το συγγραφικό του έργο απέσπασε βραβεία το 2001-2002.  Η ποίηση του μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε σε αρκετές γλώσσες τα τελευταία χρόνια.  Ανάμεσα
σε αυτά είναι η ποιητική του συλλογή «Sevgi Savaşçıları» («Πολεμιστές της αγάπης») (2001), οι μικρές ιστορίες «İnsan mı, maymun mu?» («Είναι άνθρωπος;,
είναι μαϊμού;») (1996) και «Balo Bitti» («Ο χορός τέλειωσε») (1999).  Η μικρή του ιστορία « «Uçurtma» («Χαρταετός»), η οποία μεταφέρθηκε στην οθόνη σαν
ταινία μικρού μήκους και πρωταγωνιστούσε ο ίδιος.

Εκτός από το έργο του στη λογοτεχνία είναι και αθλητής στους ειδικούς αγώνες καλαθόσφαιρας παραπληγικών από το 1992.
  
http://www.truerespect.com.cy