Παρέμβαση αναπήρων πολιτών

Η αριστερά καλείται να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ δημόσιας πολιτικής και κοινωνικής συνείδησης

"Εκείνο για το οποίο χρειάζεται να αγωνιστεί η αριστερά στις μέρες μας είναι για να γεφυρωθεί το υφιστάμενο χάσμα μεταξύ δημόσιας πολιτικής και κοινωνικής
συνείδησης": Τάδε έφη Φώτης Κουβέλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, σε εκτενέστατη συνέντευξή του προς την σελίδα
ΕΠΙ ΙΣΟΙΣ ΟΡΟΙΣ σχετική με τα βασικά θέματα πολιτικής που αφορούν τους ανθρώπους με αναπηρία.

Η παραπάνω φράση - κλειδί του Φ. Κουβέλη συμπυκνώνει το "δια ταύτα" της πολιτικής του πρότασης για τα θέματα πολιτικής που αφορούν τους ΑμεΑ. "Τα ΑμεΑ
στην Ελλάδα βιώνουν καθημερινά τον αποκλεισμό" επισημαίνει σε άλλο σημείο της συνέντευξής του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, καταλήγοντας στο
συμπέρασμα ότι " για την επίλυση των προβλημάτων τους, είναι αναγκαία η ενεργός συμμετοχή των αναπήρων στην οργανωμένη δράση".

Η συνέντευξη του Φ. Κουβέλη είναι ενταγμένη σε μιά σειρά συνεντεύξεων προβεβλημένων πολιτικών στελεχών , που θα παρουσιάσουν μέσω της στήλης τις απόψεις
και προτάσεις τους για τα θέματα αναπηρίας. Κριτήριο επιλογής των συνεντευξιαζόμενων είναι η επάρκεια γνώσεων και παρεμβάσεων μεσ' τα χρόνια.

ΕΡ : Προνοιακά ιδρύματα/φορείς. Η κάλυψη των προϋπολογισμών λειτουργίας έχει εξελιχτεί τα τελευταία χρόνια σε μιά υπόθεση άκρως προβληματική, σχεδόν αδιέξοδη.
Υπάρχει στην σκέψη σας κάποια πρόταση/σχέδιο διεξόδου που θα δώσει τέλος στην χρόνια υπολειτουργία;

ΑΠ : Η πολιτική που εφαρμόστηκε, οδήγησε τον δημόσιο τομέα της υγείας στην απαξίωση και μετέτρεψε την υγεία και την πρόνοια από κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα
σε εμπόρευμα εγκαταλελειμμένο στις κερδοσκοπικές επιδιώξεις του ιδιωτικού τομέα. Η επίσκεψη του κλιμακίου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στο Υπουργείο
Υγείας, προϊδεάζει για την εφαρμογή, σε αυτόν τον ιδιαίτερα ευαίσθητο κοινωνικό τομέα, ακόμα σκληρότερης νεοφιλελεύθερης πολιτικής, όπως ακριβώς συνέβη
σε όσες χώρες αναμίχθηκε. Η πρόνοια είναι κοινωνικό αγαθό που πρέπει να παρέχεται από το κράτος δωρεάν και σε υψηλή ποιότητα. Μια πολιτεία που θέλει να
αποκαλείται δημοκρατική, οφείλει να προσφέρει ίσες ευκαιρίες στην υγεία και την εκπαίδευση σε όλους τους πολίτες, βοηθώντας να αναπτύξουν τις δυνάμεις
τους στο μέγιστο δυνατό βαθμό και να ανακουφίζει τις οικογένειες με μέλη που έχουν προβλήματα υγείας.

ΕΡ : Επί του ιδίου θέματος, η θέση της αριστεράς (σε όλες τις εκφάνσεις της) εστιάζει στην ανάγκη κατοχύρωσης του δημόσιου χαρακτήρα των προνοιακών υπηρεσιών
και στην διεκδίκηση υψηλότερης δημόσιας χρηματοδότησης. Σχολιάστε.

ΑΠ : Θέση μας, για την οποία αγωνιζόμαστε εδώ και χρόνια, είναι η πλήρης, ισότιμη, υψηλού επιπέδου δωρεάν κάλυψη όλων των αναγκών από το δημόσιο σύστημα
Υγείας και Πρόνοιας, με αύξηση των δημοσίων δαπανών στο 5,5% του ΑΕΠ.Οι δημόσιες μονάδες υπολειτουργούν. Θα προσέθετα ότι υποβαθμίζονται. Ότι εντείνονται
οι ανισότητες ανάμεσα στο κέντρο και την περιφέρεια. Ότι οι πολίτες αναγκάζονται να βάζουν όλο και βαθύτερα το χέρι στην τσέπη για φάρμακα, νοσήλια, εξετάσεις.
Από τη σημερινή κατάσταση σημαντικής έλλειψης υποδομών πρέπει να περάσουμε σε μια κατάσταση επάρκειας υποδομών μέσω της δημιουργίας νέων, καθώς και αναβάθμισης
και πλήρους αξιοποίησης των ήδη υπαρχουσών. Δεν συμφωνούμε με τις πολλαπλές και επισφαλείς εργασιακές σχέσεις, διεκδικούμε σταθερές, μόνιμες και καλά αμειβόμενες
θέσεις και ζητάμε ενιαίο τρόπο χρηματοδότησης, σχεδιασμού και παροχής υπηρεσιών.

ΕΡ : Προσβασιμότητα : Οι παρεμβάσεις αποκατάστασής της σε ότι αφορά κυρίως το δημόσιο δομημένο περιβάλλον, διαχρονικά επικοινωνούνται από τους αναπηρικούς
φορείς ως επιλογή αποκατάστασης του παραβιασθέντος σε βάρος των ΑμεΑ δικαίου. Αυτό είναι το όριο της επιχειρηματολογίας, δεν υπάρχει η παραμικρή διασύνδεση
της προσβασιμότητας με στόχους και πολιτικές αναπτυξιακές. Υπάρχει έδαφος για μιά τέτοια διασύνδεση;

ΑΠ : Τα ΑμεΑ, αν και ισότιμοι πολίτες αυτής της χώρας, βρίσκονται αντιμέτωποι στις καθημερινές τους δραστηριότητες στο δημόσιο περιβάλλον με ανυπέρβλητα
εμπόδια. Δεν έχει λυθεί ακόμη λ.χ. το πρόβλημα της ανεμπόδιστης κινητικότητάς τους στους κοινόχρηστους χώρους, η προσβασιμότητά τους στους χώρους συνάθροισης
κοινού, εκπαίδευσης, υγείας και κοινωνικής πρόνοιας. Δεδομένης της έλλειψης υποδομών είναι λογικό το βάρος της δράσης των αναπηρικών φορέων να πέφτει στην
επίλυση του ζητήματος της απρόσκοπτης κινητικότητας των ΑμεΑ. Πέρα απ' αυτό, έχετε δίκιο υποστηρίζοντας ότι πρέπει να πάμε και παραπέρα. Όταν στα άτομα
με αναπηρία δίνεται η δυνατότητα να συμμετέχουν και να οδηγούν τη διαδικασία της ανάπτυξης, ανοίγονται νέοι ορίζοντες στο σύνολο της κοινωνίας. Η συμμετοχή
τους δημιουργεί ευκαιρίες για όλους, ανάπηρους και μη. Επομένως το να θέτουμε τα άτομα με αναπηρία και τις κοινότητές τους στο επίκεντρο των προσπαθειών
μας είναι ένας δοκιμασμένος τρόπος προώθησης αναπτυξιακών πολιτικών και στόχων.

ΕΡ : Αποκατάσταση : Διάσπαρτα ανά την χώρα κτίρια που έχουν εδώ και μιά δεκαετία βαπτιστεί Κέντρα Αποκατάστασης, άπαντα υπολειτουργούν/φυτοζωούν. Τα περί
δημιουργίας/ εφαρμογής πανελλαδικού δικτύου υπηρεσιών αποκατάστασης που συνόδευσαν την δημιουργία τους, ηχούν πλέον ως κακόγουστο ανέκδοτο. Γιατί αστόχησαν
οι συγκεκριμένες πολιτικές, υπάρχει πλέον περιθώριο να επαναενεργοποιηθούν;

ΑΠ : H λειτουργία των κέντρων αποκατάστασης θα έπρεπε να προσφέρει σημαντικό έργο κοινωνικής υποστήριξης σε διάφορα επίπεδα της καθημερινής ζωής των ΑμεΑ
(απασχόληση, αυτόνομη διαβίωση, άθληση, κ.α.). Δυστυχώς, τα κέντρα αυτά εξαρχής αντιμετώπισαν σωρεία προβλημάτων, καθώς η λειτουργία τους στηρίχθηκε στα
προγράμματα stage, προκαλώντας δυσλειτουργίες στις μονάδες και εργασιακή ανασφάλεια στους εργαζόμενους. Τα κέντρα αποκατάστασης δεν στελεχώνεται με εξειδικευμένο
προσωπικό, όπως ψυχολόγοι, ιατροί με ειδίκευση στην παιδοψυχιατρική, παιδαγωγοί Ειδικής Αγωγής, φυσίατροι, λογοθεραπευτές, νοσηλευτές, φυσιοθεραπευτές,
εργοθεραπευτές, κοινωνικοί λειτουργοί, επισκέπτες Υγείας, ειδικοί στον επαγγελματικό προσανατολισμό. Νομοθετικό πλαίσιο που θα ρυθμίζει τη λειτουργία των
Κέντρων δεν υφίσταται, ενώ η χρηματοδότησή τους είναι ανεπαρκής. Συνάγεται από τα παραπάνω ότι η πολιτεία ουδέποτε στήριξε τα κέντρα με αποτέλεσμα τη σημερινή
απαράδεκτη κατάσταση. Είναι, επομένως, υποχρέωση να στραφεί το πολιτικό ενδιαφέρον στα κέντρα αποκατάστασης και να υπάρξει αποδέσμευση από πολιτικές επιλογές
που οδήγησαν το θεσμό στην απαξίωση.

ΕΡ : Εκπαίδευση : Έχει δημιουργήσει αρνητική εντύπωση στους εμπλεκόμενους με το υποσύστημα της ειδικής αγωγής/ εκπαίδευσης, ότι σε όλες τις περί παιδείας
πολιτικές συζητήσεις των τελευταίων χρόνων η ειδική αγωγή εξαιρείται. Η υπάρχουσα πολιτική κουλτούρα δεν την αντιλαμβάνεται ως αναπόσπαστο κομμάτι του
γενικού εκπαιδευτικού σχεδιασμού. Σχολιάστε.

ΑΠ : Το υπουργείο Παιδείας αρνείται να εφαρμόσει ακόμα και τους ισχύοντες νόμους. Προ μηνών μελέτησα την ετήσια έκθεση που κατέθεσε στη Βουλή η Εθνική Συνομοσπονδία
ΑμεΑ. Καταγράφονται σοβαρές διακρίσεις σε βάρος των ΑμεΑ. Παρά την περί του αντιθέτου ρητορική των εκάστοτε κυβερνήσεων καταγράφεται πλήρης αδυναμία υλοποίησης
εγκεκριμένης παράλληλης στήριξης μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, είτε λόγω ανεπαρκούς χρηματοδότησης είτε λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών. Και είναι
εντελώς απαράδεκτο ότι τα 412 από τα 510 τμήματα ένταξης μαθητών με αναπηρία στα γενικά σχολεία στεγάζονται σε αίθουσες παντελώς ακατάλληλες και στερούνται
τον απαραίτητο εξοπλισμό.

ΕΡ : Συνολικά, τα βήματα που έχουν γίνει στην χώρα για την υποστήριξη θεμελιωδών δικαιωμάτων των ΑμεΑ είναι μάλλον μικρά, παρά την περί του αντιθέτου διάχυτη
ρητορεία. Αν συμφωνείτε, θέλουμε την εξήγησή σας.

ΑΠ : Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει μια κοινωνία τις πλέον ευάλωτες ομάδες δεν μπορεί παρά να είναι ενδεικτικός του πραγματικού επιπέδου ανάπτυξης,
ωρίμανσης, παιδείας και ευαισθησίας που διαθέτει. Στην Ελλάδα, ζούμε σε μία κοινωνία όπου τα άτομα με αναπηρία βιώνουν καθημερινά τον αποκλεισμό. Το μεγαλύτερο
πρόβλημα των ατόμων με αναπηρία στη σημερινή Ελλάδα είναι ο λανθάνων ή και ο ανοικτός ρατσισμός που αντιμετωπίζουν από την υπόλοιπη κοινωνία και που εκφράζεται
από τον κοινωνικό στιγματισμό και την αποστροφή, την αδυναμία εύρεσης εργασίας και τις προνοιακές ανεπάρκειες.

Το πρόβλημα σαφώς εντείνεται από τη χρόνια κυβερνητική αδιαφορία και νομοθετική απραξία για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία. Η ανεργία
στους ΑμεΑ ανέρχεται σε 85%, ενώ οι νέοι με αναπηρία που δεν συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία φτάνουν το 90%. Οι άνθρωποι με αναπηρίες, ανεξαρτήτως
από το αν είναι ικανοί ή λιγότερο ικανοί να εργασθούν, έχουν το δικαίωμα να είναι οικονομικά αυτοδύναμοι και να μην εξαρτώνται οικονομικά από γονείς, οικογένεια,
φιλανθρωπικά σωματεία κτλ. Οι συντάξεις, οι χαριστικές ρυθμίσεις και οι φορολογικές απαλλαγές από μόνες τους δεν βελτιώνουν την ποιότητα ζωής τους, ούτε
συμβάλλουν στην απελευθέρωση των ανθρώπων με αναπηρίες από την οικονομική εξάρτηση και εκμετάλλευση. Γι' αυτό, είναι αναγκαία η ενεργή συμμετοχή των αναπήρων
στην οργανωμένη δράση για την επίλυση των προβλημάτων τους.

ΕΡ : ΣΥΡΙΖΑ και θέματα αναπηρίας. Ανεπαρκής ή όχι η επεξεργασία των θεμάτων και η πολιτική δράση. Που εντοπίζετε πιθανόν αδυναμίες και τι προτείνετε;

ΑΠ : Έχω σταθερό το ενδιαφέρον και την ευαισθησία γιατα θέματα των ΑμεΑ και, όσον αφορά την κοινοβουλευτική μας ομάδα, σε συνεχή συνεργασία και διαβούλευση
με τους φορείς και τις οργανώσεις ΑμεΑ, έχουμε αναδείξει κατ' επανάληψη τα προβλήματά τους, στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, ζητώντας τη λήψη
ειδικών μέτρων προστασίας, κοινωνική σύνταξη, το δικαίωμα του επιδόματος αναπηρίας και για τους συνταξιούχους γήρατος, εφ΄ όσον μετά τη συνταξιοδότησή
τους γίνουν ανάπηροι, τη δημιουργία μητρώου αναπήρων και τη χορήγηση κάρτας αναπήρων, τη δημιουργία κέντρων φυσικής - ιατρικής αποκατάστασης, επαγγελματικής
κατάρτισης και ένταξης στην αγορά εργασίας κ.ά.

ΕΡ : Η αριστερά των κινημάτων όπως αυτοπροσδιορίζεται μοιάζει να έχει σχετικά μειωμένη επιρροή στο αναπηρικό κίνημα που αν μη τι άλλο με κριτήρια ποσοτικά
δεν είναι αμελητέο. Σχολιάστε.

ΑΠ : Η δική μας αριστερά στέκεται πάντοτε αρωγός και συμμέτοχος τόσο στο διεκδικητικό πλαίσιο όσο και στην ευρύτερη προσπάθεια του αναπηρικού κινήματος
για βελτίωση της θέσης του στην ελληνική κοινωνία. Εμείς θέλουμε το άτομο με αναπηρία κοινωνό και συμμέτοχο σε όλα τα δρώμενα. Στην τρέχουσα φάση, εκείνο
για το οποίο ίσως περισσότερο απ' όλα χρειάζεται να αγωνιστεί και η αριστερά είναι το υφιστάμενο χάσμα μεταξύ δημόσιας πολιτικής και κοινωνικής συνείδησης.
Η άρση των προκαταλήψεων και του κοινωνικού αποκλεισμού, η μη καταστρατήγηση των δικαιωμάτων, η κοινωνική ενσωμάτωση, είναι εκκρεμή προβλήματα, για την
επίλυση των οποίων πρέπει η Αριστερά να αγωνισθεί, πιο επίμονα και πιο συστηματικά.

http://www.enet.gr