Παρέμβαση αναπήρων πολιτών

Μετά την ανάθεση της ευθύνης του τομέα της ισότητας κατά την συγκρότηση του νέου Δ.Σ., αισθάνομαι την υποχρέωση να υποβάλλω προς το Συμβούλιο τις πρώτες
σκέψεις και προτάσεις μου για προβληματισμό και συζήτηση με σκοπό να υπάρξει ολοκληρωμένο σχέδιο τα επόμενα χρόνια μιας πιο συγκεκριμένης πολιτικής για
ένα, έτσι και αλλιώς, πολύ μεγάλο κομμάτι του χώρου.
Ο στόχος που πρέπει να επιδιώξουμε θα είναι να ανοίξουμε καινούργιες ευκαιρίες στις τυφλές γυναίκες-μέλη του ΠΣΤ, προκαλώντας κυρίως τη δική τους άποψη
και συμμετοχή. Είναι διαπιστωμένο ότι οι τυφλές γυναίκες βιώνουν σκληρότερα και μέσα σε δυσκολότερες συνθήκες την αναπηρία τους, αντιμετωπίζοντας διαφορετικές
αλλά και περισσότερες κοινωνικές προκαταλήψεις και φραγμούς και γιαυτό είναι αδήριτη η ανάγκη μιας ουσιαστικής ενθάρρυνσης απόκτησης μιας ισχυρότερης κοινωνικής
κινητικότητας στην καθημερινή προσωπική τους ζωή αλλά και με τη συμμετοχή τους στα κοινά.
Μια σειρά  από επιλεγμένες δράσεις μπορούν να οδηγήσουν στην επίτευξη των στόχων μας όπως η προώθηση νομοθετικών μέτρων στήριξης της οικογένειας, η διευκόλυνση
της τυφλής γυναίκας κατά την περίοδο της κύησης με την παροχή αυξημένης άδειας  κύησης και λοχείας, η προτεραιότητα των παιδιών τους στους δημόσιους παιδικούς
σταθμούς και νηπιαγωγεία, η ανεύρεση εναλλακτικών μορφών ενασχόλησης στο σπίτι, κ.λ.π.
Η ενίσχυση της κοινωνικής κινητικότητας μπορεί να επιτευχθεί με την οργάνωση ειδικών σεμιναρίων, ημερίδων και διαλέξεων για τα προβλήματα που αφορούν κυρίως
τις γυναίκες όπως ενημέρωση, εκμάθηση και εκπαίδευση σε θέματα ιατρικά, υγιεινής, διατροφής, κίνησης και στάσης σώματος, φροντίδας παιδιών, ατομικής περιποίησης,
αυτοπροστασίας, κ.λ.π.
Οι πιο πάνω δράσεις μπορούν να πραγματοποιούνται σε μικρές ομάδες ή μεγαλύτερες, σε μικρά τακτά χρονικά διαστήματα ή μεγαλύτερα και εφόσον υπάρχουν οι
κατάλληλες συνθήκες σε επιλεγμένα κέντρα και εγκαταστάσεις.
Η εκμετάλλευση του ελεύθερου χρόνου αποτελεί πλέον σημαντική πρόκληση και ανάγκη με δεδομένα μάλιστα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του χώρου των τυφλών,
όπως οι πολλοί συνταξιούχοι συνάδελφοι, ο κίνδυνος μοναξιάς και κοινωνικής περιθωριοποίησης.
Ετσι πρέπει να ενθαρρύνεται η συμμετοχή στον αθλητισμό, οι εκδρομές και οι επισκέψεις σε χώρους πολιτισμού και ψυχαγωγίας.
Η μικρή συμμετοχή των τυφλών γυναικών στα κοινά, δεν είναι φυσικά μόνο ελληνικό φαινόμενο, αλλά σίγουρα στη χώρα μας είναι ακόμη πιο κτυπητή αδυναμία και
γιαυτό πρέπει να υπάρξει ενθάρρυνση ώστε γυναίκες με τα απαραίτητα προσόντα φυσικά, να αναλαμβάνουν περισσότερες πρωτοβουλίες αλλά και θέσεις ευθύνης στα
κέντρα γνώμης και αποφάσεων γενικά του αναπηρικού κινήματος.
Πρέπει να ενισχυθούν οι επαφές μεταξύ των συνάδελφων γυναικών σε όλη τη χώρα και την Κύπρο, να γίνει προσπάθεια σύνδεσης  με τα εθνικά γυναικεία κινήματα
και οργανώσεις όπως επίσης και με τις αντίστοιχες επιτροπές της διαβαλκανικής συνεργασίας, της EBU και της WBU για την ανταλλαγή και εμπλουτισμό των γνώσεων
και  των πληροφοριών γύρω από τα σύγχρονα παγκόσμια αντίστοιχα ρεύματα.
Μια φιλόδοξη πρόταση θα ήταν η ανάθεση μελέτης και έρευνας για την θέση της ανάπηρης και τυφλής γυναίκας στην σημερινή ελληνική κοινωνία, που θα μπορούσε
να φέρει γενικά και επιμέρους χρήσιμα συμπεράσματα και τα οποία με τη σειρά τους είναι δυνατόν να αποτελέσουν σύμβουλο καλύτερου προγραμματισμού και νέων
ιδεών και προτάσεων.
Τέλος, πιστεύω ότι θα ήταν χρήσιμο το κείμενο αυτό να δημοσιοποιηθεί προς τα μέλη-γυναίκες κυρίως με κάθε πρόσφορο μέσο, όπως η ανάρτησή του σε όλες τις
γνωστές ιστοσελίδες, φορέων του χώρου, ώστε να εκινηθεί  νέος διάλογος, συζήτηση και να κατατεθούν περισσότερες γνώμες και προτάσεις.
Με  Εκτίμηση

Δώρα Φαρδέλα

Πηγή Πληροφοριών: Π.Σ.Τ.

http://www.pst.gr