Παρέμβαση αναπήρων πολιτών

Από το αμερικανικό περιοδικό Mother Jones

Η μεγαλύτερη παραπλάνηση στον δημόσιο διάλογο που διεξάγεται σήμερα σχετικά με το σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης αφορά την πρόταση ότι οι άνθρωποι
θα πρέπει να μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα στην ιδιωτική και τη δημόσια ασφάλιση. Οι συντηρητικοί ανησυχούν ότι κάτι τέτοιο θα προκαλούσε μεγάλη πίεση στις
ασφαλιστικές εταιρείες. Γιατί όμως θα έπρεπε να μας απασχολεί κάτι τέτοιο;

Οι ασφαλιστικές εταιρίες αποκομίζουν δισεκατομμύρια δολάρια ως κέρδη από το σημερινό σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης επιβάλλοντας ένα τεράστιο διοικητικό
κόστος στους γιατρούς, τα νοσοκομεία, τους εργοδότες και τους ασθενείς. Έχουν μετατρέψει κάθε διαδικασία σε περίπλοκη. Οι γιατροί πρέπει να αγωνιστούν
εναντίον τους για να εγκριθεί η θεραπεία που θεωρούν απαραίτητη για εσάς. Τα νοσοκομεία μας πρέπει να αγωνιστούν εναντίον τους για κάθε επιπλέον ημέρα
νοσηλείας. Και έπειτα πρέπει να αγωνιστούν για να πληρωθούν, όπως και εσείς άλλωστε.

Γιατί όμως τα ανεχόμαστε όλα αυτά; Η σχετική βιομηχανία αρέσκεται στο να προβάλει έρευνες που δείχνουν ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί δηλώνουν "ικανοποιημένοι"
με το σημερινό ασφαλιστικό σύστημα - το 37% είναι "πολύ ικανοποιημένοι" και το 17% "εξαιρετικά ικανοποιημένοι", σύμφωνα με μία από αυτές.

Ωστόσο, οι αριθμοί αυτοί είναι παραπλανητικοί. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ικανοποιημένοι με τη σημερινή τους ασφάλιση επειδή οι περισσότεροι δεν έρχονται
ποτέ πραγματικά σε επαφή με τον σκληρό πυρήνα της γραφειοκρατίας των ασφαλιστικών εταιρειών. Οι ασφαλιστικές εταιρείες ακολουθούν γενικά το μοντέλο του
αποκαλούμενου "80-20". Το 20% των πελατών καταναλώνουν το 80% της περίθαλψης. Αν η τυπική σας επαφή σας με αυτό το σύστημα είναι ένα ετήσιο ιατρικό τσεκ
απ, η θεραπεία παιδικών ασθενειών ή ακόμη και ένα μικρό έμφραγμα, η εμπειρία σας ενδέχεται να είναι ικανοποιητική.

Αν όμως η περίπτωση σας ξεπερνά αυτά τα περιθώρια, τότε τα πράγματα αλλάζουν δραστικά. Ο καθένας που αντιμετώπισε κάποια ασθένεια ή πάθηση έξω από τα συνηθισμένα
γνωρίζει από κοντά την κόλαση της ιδιωτικής ασφάλισης -την ανάγκη συνεχών εξουσιοδοτήσεων, τις απορρίψεις, τις εφέσεις και τις ημέρες, εβδομάδες, ακόμη
και μήνες που σπαταλιούνται χωρίς να δοθεί κάποια λύση. Πραγματικά σπουδαίο σύστημα. Γιατί αλήθεια να πρέπει να το αλλάξουμε;

Πρόκειται για μια περίεργη βιομηχανία. Την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη παρέχουν γιατροί, νοσηλευτές, νοσοκομεία, φαρμακευτικές εταιρείες, τεχνικοί. Οι ασφαλιστικές
εταιρείες δεν κάνουν τίποτε από όλα αυτά. Δεν πραγματοποιούν έρευνες ούτε εγχειρήσεις, δεν αλλάζουν σεντόνια και δεν κάνουν διαγνώσεις. Είναι μόνο μεσάζοντες.
Το μόνο που κάνουν είναι να πληρώνουν λογαριασμούς αφού τους φουσκώνουν κατά 30%. Δεν κάνουν απολύτως τίποτε για να βελτιώσουν το σύστημα υγείας ή να το
καταστήσουν πιο αποτελεσματικό.

Όμως για κάποιο λόγο θα πρέπει υποτίθεται να μας ενδιαφέρει αν οι εταιρείες αυτές θα συνεχίσουν να υφίστανται ή όχι. Γιατί όμως; Με ενδιαφέρει η ποιότητα
των γιατρών, των νοσηλευτών και του νοσοκομείου στο οποίο θα πάω όπως και με ενδιαφέρει η ποιότητα των φαρμάκων τα οποία θα πάρω. Δεν με ενδιαφέρει πραγματικά
όμως ποιος αναλαμβάνει τον διοικητικό ρόλο να πληρώσει τους λογαριασμούς. Αν κάτι με απασχολεί σχετικά με αυτό είναι να το κάνουν με πιο αποτελεσματικό
και λιγότερο ενοχλητικό τρόπο από ό,τι οι ιδιωτικές εταιρείες ασφάλισης. Ειλικρινά, ένας κόσμος χωρίς αυτές τις ασφαλιστικές εταιρείες δεν μου φαίνεται
διόλου άσχημος.

Αυγή 08/08/2009